Hoe om te gaan met een wereld die ook zo donker is.

Ik ben in Italië. Het is woensdagavond als ik een bericht zie binnenkomen van Tijn Touber. ‘Alles komt aan het licht.’ De Epstein-files zijn uitgekomen. 1000’en slachtoffers van sekstraffic – bloedrituelen en offers. En dan niet vanuit de criminele bevolkingsgroep, maar de leiders van de wereld. Politieke leiders, het koningshuis en financiële leiders.

Bah, gadverdamme. Mijn maag draait om. Ik kan er niet van slapen. De volgende ochtend word ik wakker. Mijn ochtendritueel, dat normaliter altijd heilig voor mij is, skip ik. Ik sla mijn laptop open en begin filmpjes online te kijken van alle slachtoffers, wat de media schrijft en mensen uit mijn social community. Mijn brein kan het niet geloven. Ik word in deze donkere wereld gezogen – als een verslaving. Alsof er iets in of buiten mij is dat me niet kan stoppen.

Een paar dagen lang verkeer ik in deze staat. Terwijl ik in Rome ben en bijna naar de retreatplek moet reizen waar ik een medicijnretreat ga geven. Ik voel me niet goed.

Gedachten gaan door mijn hoofd: ‘Wat heeft het voor zin licht te brengen in de wereld als de wereld ook zo donker is?’ ‘We worden overgenomen. What the fuck nieuwe aarde. Wat een bullshit. De wereld is een grote ellende, van leugens en mind control.’

‘Ik stop ermee. Ik heb er geen zin meer in. Wat een kl*te leven.’

Ik reis naar de retreatplek. De natuur doet me goed. De stad uit. Het geven van het psychedelic retreat doet me goed. Ik kan mijn gedachten even verzetten. En doen waar ik het meest blij van word: mensen weer verbinden met hun hart en het vertrouwen in het leven.

Maar… Na 2 dagen voel ik mijn keel pijnlijk worden. Kut, ik word toch niet ziek hè? Ik voel me steeds beroerder worden. Ja, een fikse verkoudheid heeft me te pakken. Ik kom de retreat door, maar het voelt als hard werken. Waar ik normaal voel dat ik geleid word door iets groters dan mezelf, moet ik mijn best doen mijn frequentie hoog te houden.

Ik ben blij dat ik weer terug in Nederland ben. In mijn tiny house op het landgoed waar ik verblijf. Shit, wat is er nu eigenlijk gebeurd in Italië? Dit voelde niet goed – ik was volledig bezeten geraakt door het donker.

De dag na terugkomst heb ik een dag op de mysterieschool waar ik student ben. Tijdens deze dag – waar ik als een adelaar boven de week in Italië kan hangen – wordt mij al snel duidelijk dat ik helemaal vastgeketend zat in het donker.

Ik heb het donker in de wereld letterlijk te veel aandacht gegeven, waardoor mijn frequentie naar beneden is gegaan en ik ziek ben geworden. En dit is nou net precies wat het donker wil: ons klein houden. Ik zat in de trap.

Wow, wat een wake-upcall. Het is niet aan mij de hele donkere wereld te analyseren.

Wat heb ik eraan? En wat heeft de wereld eraan als ik mijn bewustzijn zo verlaag? Ik word ‘wakker’ en besef me dat het enige wat ik te doen heb, is mijn eigen frequentie en energie hoog houden. Mijn innerlijk werk doen en dat doen waar ik blij van word. Een licht zijn voor de wereld.

Want: wat gebeurt er als je in een hele donkere kamer een lichtje aansteekt?Juist ja. Dan wordt de kamer licht.

En dat is precies wat de wereld nodig heeft! Meer licht.

Dit is mijn persoonlijke verhaal van mij naar jou. Ik deel het omdat het jou wellicht kan helpen op jouw pad. Ik weet dat we allemaal een ander innerlijk pad te bewandelen hebben. En als jij nu diep in het verdriet van de collectieve wereld verstrikt zit – I’ve been there. You need to come out of the rabbit hole. Really.

Je weet genoeg. Het is genoeg! Je bent boos geweest. Verdrietig. En nu mag je het daar laten. You need to move on. Ga je frequentie verhogen met dat wat je blij maakt.

Ga doen waar je hart blij van wordt. Dit is wat de wereld nodig heeft.

Meer licht.

Let’s rise!

In liefde,

Karlijn